Waarom een woongroep voor migrantenouderen?

Turkse en Marokkaanse ouderen hebben weinig mogelijkheden om bij elkaar te komen, behalve de moskee. Maar niet iedereen bezoekt de moskee. Bovendien is er veel eenzaamheid. De kinderen hebben een druk leven. Sommige ouderen hebben geen kinderen, hun familie is uit elkaar gevallen of de familie woont in het buitenland. Ik ken veel oude mensen die niemand meer hebben. Sommigen komen wekelijks op mijn kantoor hier in Zuilen. Ik vang ze op, zo goed en zo kwaad als dat gaat.

 

Alle integratieprojecten ten spijt?

Die projecten hebben geen blijvend resultaat. Na de activiteit gaat de groep weer uit elkaar en is het geld op. Beter is het om een vaste plek te maken waar ouderen steeds weer naar toe kunnen komen. Daarom is het voor een Turkse of Marokkaanse woongroep ook belangrijk dat er een gemeenschappelijke ruimte is, waar men koffie kan drinken en de gezamenlijke maaltijd kan gebruiken, bijvoorbeeld tijdens de ramadan.

 

Wat zijn de vormen waarin ouderen groepsgewijs kunnen wonen?

Bij de Turkse en bij de Marokkaanse groep is al jaren geleden een woonwensenonderzoek gedaan. Bij de Marokkaanse groep bleek dat de ouderen graag in de buurt van de kinderen wonen. Er zijn toen drie scenario’s bedacht. De eerste is de meergeneratiewoning, waarbij kinderen en ouders naast of boven elkaar wonen. De tweede is een collectief woongebouw waar meerdere doelgroepen wonen, onder wie de migrantenouderen, die contact hebben en elkaar helpen. De derde is een combinatie van verschillende woonvormen voor ouderen en zorgvoorzieningen. Zowel de gemeente als de corporaties hebben destijds positief gereageerd op die scenario’s. Maar naderhand is het doodgebloed.

 

Er wordt in Utrecht momenteel veel gebouwd en gerenoveerd. Biedt dat geen kansen?

Jazeker. In wijken als Hoograven, Kanaleneiland, Overvecht en Zuilen zie ik mogelijkheden. Er zijn ook afspraken tussen de gemeente en de corporaties over het realiseren van groepswonen voor migrantenouderen. Maar de corporaties geven het geen voorrang. Dat komt waarschijnlijk omdat het gaat om goedkope woningen met een lage huur. Bovendien heeft de gemeente te weinig de macht in handen als het gaat om de uitvoering van het beleid.

 

Wat is nu concreet de stand van zaken?

De Marokkaanse groep is al drie jaar niet meer bij elkaar geweest. Sommigen haken af. De Marokkanen moeten wachten op de mensen uit de Turkse groep, van wie zo’n 15 tot 25 huishoudens als eerste aan de beurt zijn. Deze groep heeft vorig jaar een aanbod gehad van Mitros voor woningen in een flat in Kanaleneiland die op termijn gesloopt gaat worden. Het was een noodgreep. Het aanbod was niet acceptabel. Behalve dat het om sloopwoningen ging, waren het ook nog eens kleine woningen van 34 m2. Nu is het wachten op een nieuw aanbod. De meeste mensen van deze groep wonen in Kanaleneiland en willen daar graag blijven wonen.

 

Wat wilt u de gemeente en de corporaties meegeven?

Ze moeten hun werk goed doen. De corporaties zouden hun verantwoordelijkheid moeten nemen voor het bouwen voor arme doelgroepen. Van de bijna duizend nieuwe woningen in Kanaleneiland worden er maar 300 in de sociale sector teruggebouwd. Na terugkeer van de huidige bewoners blijft er niets over voor migrantenouderen. In de afspraken tussen de gemeente en de corporaties staat dat er tot 2010 drie nieuwe woongroepen voor ouderen komen, waarvan twee voor migranten. De gemeente zou meer de regie moeten nemen.

Reacties:

Plaats hier uw reactie: