Frank is projectleider bij de Stichting Begeleid Wonen Utrecht (SBWU) voor de hostels Maliehof, Wittevrouwen, Hogelanden en Overvecht. Hij neemt binnenkort afscheid bij de SBWU. De hostels die hij heeft opgezet bieden een plek en zorg aan verslaafde daklozen in Utrecht. De gemeente wilde de overlast van daklozen verminderen en de zorg voor deze groep verbeteren. De taak van Frank was om de zorg voor de daklozen vorm te geven en een team van hulpverleners te werven. Belangrijk was ook het betrekken van de buurt bij de hostels.

Hoe pak je zoiets aan? Voor de komst van een hostel wordt er een informatiebijeenkomst georganiseerd voor buurtbewoners en andere belangstellenden. Iemand van de gemeente vertelt over het hostel en wat de buurtbewoners kunnen verwachten. Frank geeft op zo’n avond informatie over de zorgverlening in het hostel. Op zo’n avond is er vaak veel weerstand vanuit de buurt tegen de komst van het hostel. Toch wordt de dialoog met de buurt gezocht.

 

Beheergroep

Ongeveer een half jaar voor de opening van het hostel wordt er een beheergroep aangesteld. De beheergroep heeft als taak de inbedding van het hostel in de wijk. Allereerst wordt afgesproken hoe de beheergroep gaat samenwerken. Vervolgens stelt de beheergroep een beheerplan op, dit is het routeboekje voor de toekomst. Hierin staan de afspraken tussen de buurt en het hostel. De beheergroep ziet toe op naleving van de afspraken.

De beheergroep bestaat meestal uit buurtbewoners, winkeliers, politie, gemeente, Frank en een onafhankelijk voorzitter. De onafhankelijke voorzitter zorgt ervoor dat iedere stem even zwaar telt in de beheergroep. Een andere taak van de voorzitter is de informatie in de beheergroep toegankelijk maken.

 

Schouw

De leden van de beheergroep worden ook ingezet als deskundigen. Er wordt een schouw georganiseerd. Vooral de buurtbewoners weten exact de plekken aan te wijzen die mogelijk voor problemen kunnen zorgen. Vervolgens onderneemt de gemeente actie, bijvoorbeeld door struikgewas te snoeien of een extra straatlantaarn te plaatsen. Ook worden er afspraken gemaakt, bijvoorbeeld dat het ‘leugenaarsbankje’ in Ondiep alleen bedoeld is voor buurtbewoners en dat het niet een plek mag worden voor hostelbewoners.

Na de opening van het hostel komt de beheergroep een aantal keren samen om eventuele klachten te bespreken en op te lossen. Ongeveer anderhalf jaar na de opening van het hostel heeft alles zijn vorm gekregen en kan de beheergroep worden opgeheven. Sommige beheergroepen blijven slapend bestaan. Mocht er nog een klacht komen dan komt men weer bij elkaar.

 

Weerstand

Frank begrijpt dat er weerstand is vanuit de buurt voor de komst van een hostel. Niemand zit tenslotte te wachten op zo’n soort voorziening om de hoek. Toch kan hij met een goed gevoel terugkijken. Zijn grootste succes noemt hij het contact met de buurt. Vanuit zijn achtergrond als hulpverlener was hij het contact met de buurt niet gewend. Nu ziet hij in hoe belangrijk het is geweest dat er goede contacten waren met de buurt. Er waren korte lijnen tussen gemeente, politie en buurtbewoners en er is geïnvesteerd in vertrouwen. De rol van een beheergroep is heel belangrijk. Frank denkt dat in de toekomst in Utrecht zo’n beheergroep bij de komst van voorzieningen in een wijk die weerstand oproepen uitkomst kan bieden. “Je kunt het wantrouwen wat de mensen hebben tegen de overheid wegnemen door deze manier van communiceren en samenwerken.” Op 21 oktober 2008 is een rapport over de inzet van beheergroepen verschenen en aan de gemeente aangeboden.

 

Veiligheid

Een onafhankelijk bureau onderzoekt standaard of de komst van de hostels tot meer criminaliteit heeft geleid. Voor en na de komst van het hostel wordt een meting in de buurt uitgevoerd. In alle gevallen is aangetoond dat het even veilig is gebleven in de buurt. Dit stelt de buurt natuurlijk gerust. Zowel de veiligheid als de veiligheidsbeleving is niet verminderd.

Een ander succes noemt Frank dat dakloze verslaafden daadwerkelijk geholpen zijn. Dat is in de hulpverlening lang een vergeten doelgroep geweest. Vroeger leefden veel van deze verslaafden onder Hoog Catharijne bij de bevoorradingstunnels. Voor Utrecht zijn er cijfers bekend dat er op sommige plekken minder overlast is dan voorheen. Toch een mooi effect van de komst van de hostels. De doelen van de gemeente -minder overlast en betere zorg- zijn dan ook glansrijk gehaald.

 

In Utrecht komt er in de wijk Leidsche Rijn nog één hostel. Voor Frank is zijn werk in Utrecht klaar. Voor andere gemeenten heeft Utrecht een voorbeeld functie. Frank wil dit ‘Utrechts model’ dan ook in andere gemeenten gaan opzetten.

 

[MZ]

 

Reacties:

Plaats hier uw reactie: