Toegegeven, sommige zijn aanzienlijk meer geslaagd dan andere, maar daar gaat het nu even niet om. Het geldt niet alleen voor rassen, ook geloven laten zich goed mengen. Kost ook wat tijd, want zo’n honderd jaar geleden kon je nog onterfd worden als je als katholiek het bed deelde met een protestant. Inderdaad, twee geloven op een kussen daar sliep de duivel tussen, maar na verloop van jaren kon die duivel zijn biezen pakken, want er was toch geen kruid tegen gewassen. En over nog meer mengvormen kunnen we nog bladzijden vullen.

 

Des te opmerkelijker is het verschijnsel dat twee menselijke fenomenen al sinds mensenheugenis niet met elkaar willen of kunnen mengen, en wel de huurder en de koper. Miljarden worden geïnvesteerd om in de herstructureringswijken de zo gewenste differentiatie tussen huur en koop te bewerkstelligen. Maar mengen? Ho maar. Het blijven verschillende wijken binnen de wijk. En heden ten dage spelen zich daar schrijnende taferelen af die doen denken aan lang vervlogen tijden: “Vader, ik heb kennis aan een jongeman uit de buurt met heel andere religieuze opvattingen, een strafblad en ook nog een bastaard.” ”Geeft allemaal niks m’n kind, zolang je maar gelukkig met hem bent.” ”Ja vader, en dan is er nog iets, hij woont hier twee straten verderop in een, hoe zal ik het zeggen, nou ja, je weet wel, zo’n huis dat eigenlijk niet van hem is, een huurhuis.” “Ga uit m’n ogen kind, verbreek de relatie of anders kom je er hier nooit meer in en ben je voor eeuwig verstoten.” Of woorden van gelijke strekking. En andersom gaat het precies zo. Drama’s zijn het, waar eigenlijk nauwelijks iemand weet van heeft. Hoe meer er in de wijk gedifferentieerd wordt, hoe groter de kans op dit soort uitzichtloze relaties.

 

Moeten we dan maar gewoon terug naar vroeger, met de streng gescheiden huur- en koopwijken? Nou, er is misschien nog wel een simpele uitweg, want wat is nu eigenlijk precies het verschil; de één betaalt zich maandelijks blauw aan hypotheek en de ander aan huur. Bij de één is het huis van de bank, bij de ander van de corporatie en dus uiteindelijk ook van een bank. Kortom, als we in de herstructureringswijken het onderscheid tussen huur- en koopwoningen gewoon opheffen dan veranderen deze in paradijselijke oorden van wellust en liefde, waar de rest van de stad jaloers op zal zijn.

Reacties:

Plaats hier uw reactie: