Koud

Het is koud in het atelier van Hanna. De pas aangelegde verwarming doet het nog niet. Maar de ruimte ziet er professioneel uit, met schilderezels en kasten met papier, verf en kwasten. Hier komt twee maal per week een groep vrouwen uit de buurt om te schilderen. Hanna vertelt: “De vrouwen hebben verschillende achtergronden: Libanees, Marokkaans, Iranees en Nederlands. Ze komen om te schilderen, maar en passant leren ze ook elkaar kennen. Er zit een meisje van 18 in de groep, maar ook een gepensioneerde vrouw en alle leeftijden daartussen. Het leuke van kunst is dat het geen barrières kent.”

 

Stoute schoenen

Ik vind het knap dat zo”n jonge vrouw als Hanna dit doet, en vraag haar hoe ze op het idee gekomen is. “Ik zag een verhaal in de buurtkrant staan over de doorgangen. Toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en gebeld. Mijn idee was om met de kinderen uit de buurt de doorgangen op te schilderen. Later kreeg ik de vraag of ik zo”n ruimte wilde gebruiken om schildercursussen te geven.” Via het buurthuis en de straat wierf ze tientallen kinderen, die een aantal grote panelen beschilderden. “Eén middag had ik zelfs 25 kinderen, dat was echt te veel voor mij. Toen ben ik maar met inschrijflijstjes gaan werken.”

 

Leefbaarheidsbudget

Hoe kan zij dat allemaal betalen? Want de schildercursussen zijn gratis, en Hanna doet haar werk op vrijwillige basis. “Ik wilde de cursussen graag gratis houden, zodat zo veel mogelijk vrouwen mee kunnen doen. Ik ontvang een subsidie van het wijkbureau, uit het leefbaarheidsbudget. Daarmee heb ik de ruimte kunnen inrichten en kan ik de materialen betalen. Ook betaal ik geen huur.”

 

Drugs

En zo komen we op de rol van Mitros in dit project. Paul Ufkes, medewerker portefeuillebeheer, vertelt hoe het idee voor dit project is ontstaan: “Er was veel overlast bij de onderdoorgangen. Er hingen jongeren rond, er was drugshandel en er vond heling van goederen plaats. De bewoners en politie vroegen ons om de doorgangen af te sluiten. We vonden het zonde om de ruimtes, die dan zouden ontstaan, niet te gebruiken. En zo kwamen we op het idee om ze in bruikleen te geven aan bewoners, onder de voorwaarde dat ze er dingen organiseren voor de buurt.”

 

Haarvlechten

Heeft Paul veel moeten doen om bewoners actief te krijgen? “Mitros heeft in de buurtkrant oproepjes geplaatst, en er is veel via mond-op-mond reclame gegaan. We hebben een buurtwinkel en een buurtbeheerder die veel contact heeft met bewoners. De fietswerkplaats is opgezet door Marokkaanse buurtvaders. Zij voeren reparaties uit met jongeren uit de buurt. Die jongeren begrijpen daardoor wat het betekent als ze fietsen vernielen. Er is nu ook een groep Afrikaanse vrouwen die een kapsalon voor haarvlechten gaat opzetten. Deze vrouwen zijn heel bewust bezig om contacten te leggen met andere vrouwen in de buurt.” Met alle gebruikers is een bruikleenovereenkomst afgesloten, waarin afspraken staan over de activiteiten die ze organiseren voor de buurt. Paul: “Mitros is daar heel duidelijk in: wij stellen de ruimtes ter beschikking, maar de bewoners moeten het zelf doen.”

 

Positief beeld

Mitros en de gemeente Utrecht investeerden ongeveer 100.000 euro in het afsluiten en geschikt maken van de onderdoorgangen. Ik vraag Paul hoe dit project zich verhoudt tot de plannen van Mitros om te gaan slopen in deze buurt. “De op handen zijnde herstructurering is voor Mitros juist een extra reden om te investeren in de leefbaarheid. Sinds de Vogelaargelden hebben de corporaties daarin een grotere rol gekregen. Het grote succes van dit project vind ik de grote waardering van de bewoners. Er is meer levendigheid in de buurt gekomen en de mensen voelen zich prettiger en veiliger. Ze hebben een positiever beeld gekregen van de buurt”, aldus Paul.

 

Aankloppen

Het project aan de Camera Obscuradreef is niet onopgemerkt gebleven. In september bezocht minister Van der Laan het project, en in november ontving het de Participatiepluim 2009 van stedelijke bewonerskoepel De Bundeling. Ik vraag tot slot kunstenaar Hanna van Doornum naar het succes. Hanna: “Het leuke is dat overal in de ruimtes mensen een pot met koffie hebben klaarstaan voor bewoners die een praatje komen maken. Dit project heeft duidelijk een sociale functie. Ik zou mensen met een idee, ook al is het nog vaag, willen oproepen om net als ik de stoute schoenen aan te trekken en bij het wijkbureau of de corporatie aan te kloppen.”

 

[CS]

Reacties:

Plaats hier uw reactie: