“Onze bewonerscommissie is niet gekozen”, aldus Carl Hirsch. “Wij zijn dus geen afspiegeling van onze bewoners en kunnen niet optreden als vertegenwoordiger. We hebben daarom gekozen voor een rol als procesbewaker. Dat betekent dat we erop toezien dat afspraken worden nagekomen en dat er duidelijk wordt gecommuniceerd met de bewoners. Brieven die de Alliantie wilde versturen, werden altijd eerst aan ons voorgelegd. Daarnaast heeft de commissie onderhandeld over het sociaal plan.”

 

Droomgroepen

Afspraken over de participatie werden vastgelegd in een participatieplan, dat werd goedgekeurd door de stadsdeelraad. De Alliantie koos voor vier soorten bewonersparticipatie. Die aanpak bleek succesvol, volgens Hirsch. Naast het overleg met de bewonerscommissie was de zogenaamde kopgroep zeer belangrijk. Daaraan namen 20 bewoners deel, inclusief de mensen van de bewonerscommissie. Zij ontwikkelden met de corporatie de plannen. Daarnaast werd gewerkt met droomgroepen. Tijdens enkele dagen, verspreid over het jaar, werd bewoners in de binnentuinen gevraagd mee te dromen en hun wensen te vertellen. Tot slot vonden er informatiebijeenkomsten plaats, die bezocht werden door zo’n 400 tot 600 huishoudens.

 

Zelf verhaal vertellen

Wij spraken ook met Rob Hoogeveen, gebiedsontwikkelaar bij corporatie de Alliantie. De Alliantie stelde hoge eisen aan zichzelf. Rob Hoogeveen: “We wilden echt in gesprek gaan met de bewoners en vertrouwen opbouwen. Als medewerker moet je je daarom als eerste voor langere tijd committeren aan een dergelijk project. Bewoners hebben dan altijd met dezelfde mensen te maken die het verhaal vertellen. Regelmatig staan onze foto’s in nieuwsbrieven. Omdat driekwart van de mensen uit een andere cultuur komt, hebben we veel met lokale tolken gewerkt.

Vooraf hadden we de volgende eisen geformuleerd. Meer dan 70% van de mensen moest op de hoogte zijn van de plannen, 50% moest ermee instemmen en 20% moest hebben deelgenomen aan de participatie. Als corporatie moet je wel accepteren dat de plannen anders uit kunnen pakken”, aldus Hoogeveen.

 

Een dorp

Tijdens de draagvlakmeting ging uiteindelijk 72% akkoord met de plannen. Een interessant resultaat van al die participatie is volgens Hirsch dat de Staalmanpleinbuurt een dorp is geworden en mensen zich verbonden voelen met de buurt. Hoogeveen: “Bewoners hebben zelfvertrouwen gekregen en eisen hun plek op. Ze hebben vertrouwen in de nieuwe woning.” Een andere uitkomst was dat er nu méér gesloopt gaat worden: bewoners van een renovatieflat gaven voorkeur aan sloop en nieuwbouw.

 

Succesverhaal?

Zijn er dan alleen maar successen te melden? Rob Hoogeveen: “We hadden wel erg strak gepland, en dat kunnen bewoners maar moeilijk bijhouden. Het kost veel tijd, en anderhalf jaar is een enorm tempo.” Carl Hirsch: “Behalve onze commissie was een tweede commissie actief. Zij hebben zich soms verzet tegen de plannen omdat ze vonden dat bepaalde afspraken niet werden nagekomen. Maar je moet accepteren dat tijdens het traject dingen veranderen en accenten verloren gaan. Een echt knelpunt voor ons waren de verplichte garages met hoge huren. Daarvoor is uiteindelijk een periode van huurgewenning afgesproken.”

 

Gouden tip

Over een gouden tip hoeft Carl Hirsch niet lang na te denken: “Luister naar elkaar, en vertel aan elkaar hoe het zit en waar je mee bezig bent. Die openheid is heel belangrijk. Vertel ook eerlijk als je je hebt vergist of als je het niet weet.”

 

[CS]

Reacties:

Plaats hier uw reactie: