Was het maar waar zouden we bijna zeggen, want in de zijlijn willen we hier graag opmerken dat er in Nederland een schrijnend gebrek aan kattenmeppers is. Hetgeen vooral in de lente weer duidelijk wordt als de vogeltjes, kikkers en padden weer hun ongelijke strijd moeten voeren tegen een overpopulatie katten die van hun dierminnende eigenaren fijn de godganse dag en nacht in de tuinen van de buren, langs sloten en in parken mogen huishouden. Onder elk vogelnest liggen vandaag de dag zo’n drie katten te wachten. ’s Nachts in bed moeten we aanhoren dat de genoemde beestjes weer geen schijn van kans hebben getuige het weerzinwekkende gepiep en gejammer.

 

Katten, ze brengen ons altijd van ons à propos. Waar waren we gebleven. O ja, het nieuws. Heel vroeger hadden wij een huisarts die beweerde dat meer dan de helft van zijn patiënten die ziek, chagrijnig of depressief was, dit te danken had aan de nieuwsvoorziening. Hij werd algemeen, ook door ons, voor gek verklaard. Maar vandaag de dag weten we dat zo net nog niet. Je kunt het nieuws toch ook op andere manieren presenteren? Wij bedoelen maar, zo’n brand is toch gewoon ook een prachtige fik waar honderden mensen op afkomen. En reken maar dat er ook wat afgelachen wordt rond de actieve potloodventers. Zeker ’s winters als het vriest. Laat de leuke kanten toch ook eens zien. Wij zijn ervan overtuigd dat er, in de door de nieuwsrubrieken achterstandswijken genoemde buurten, veel meer leuke dingen gebeuren dan in welke voorsprongwijk dan ook. Godlof wordt ons een blik bespaard achter de heggen in Blaricum en Wassenaar, waar naar wij vrezen het zuurpruim- en benepenheidgehalte het gras op het gazon doet wegschroeien.

 

Wat we hier allemaal mee willen zeggen zijn we nu even kwijt, komt ook weer door die katten, maar toch, als het Nederlandse gezegde luidt: geen nieuws, goed nieuws, waarom worden we er dan elke dag mee lastig gevallen?

Reacties:

Plaats hier uw reactie: