Hoe is het eigenlijk met het woningtekort gesteld en wat zijn de gevolgen?

Al jaren wordt er gediscussieerd over het woningtekort en de benodigde en beschikbare bouwlocaties in de provincie Utrecht. In 2006 heeft de provincie een nieuw streekplan vastgesteld, waarbij al duidelijk was dat er onvoldoende bouwlocaties waren. De provincie heeft toegezegd dat ze in 2008 met nieuwe locaties gaat komen. Maar het is zeer de vraag of dat er voldoende zullen zijn. Vooral ook omdat bouwlocaties de eigenschap hebben om, als puntje bij paaltje komt, niet door te gaan, vanwege weerstand en protest van diverse kanten. Het grote tekort in de provincie is zeer ongelijk verdeeld. Sterker nog, het komt geheel voor rekening van de regio Utrecht. Zelfs als het Bestuur Regio Utrecht (BRU) haar volledige bouwambitie realiseert, en dan hebben we het over zo’n 94.000 woningen, zal het woningtekort daar niet dalen, maar gelijk blijven op ruim 30.000 woningen. Dat betekent een woningtekort van 10% in 2030. Anders gezegd, rond die tijd is er voor 10 van elke 100 woningzoekenden geen woning beschikbaar.

 

Het RHB vindt dit een onacceptabele situatie en heeft daarom samenwerking met het RWU gezocht om extra druk op de provincie uit te oefenen. Want het betekent niet alleen dat starters op de woningmarkt bijna geen kans meer maken, maar ook dat er te weinig ruimte is voor de herhuisvesting die nodig is voor herstructureringsprojecten. Tenslotte komt ook de doorstroming, die nu al veel te weinig plaats vindt, muurvast te zitten. Huidige bewoners kunnen nergens anders terecht. Op dit moment al zie je al dat het aantal mutaties in de huursector terug begint te lopen, mensen kunnen domweg nauwelijks wooncarrière maken. Over de stijging van huizenprijzen zullen we het dan maar niet eens hebben. Kortom, er is echt actie geboden!

 

Hoe ervaart het RHB de spanning tussen woningtekort en behoud van het landschap?

Natuurlijk realiseren wij ons die spanning, want het woningtekort is niet uit te bannen met projecten in stedelijk gebied. Dat zal ook groene locaties gaan kosten. Het is volstrekt legitiem als groepen mensen hun belangen willen behartigen. Dat geldt voor woningzoekenden, maar ook voor mensen die opkomen voor behoud van groen. Daar heb ik geen enkele moeite mee. Zo wordt het spel gespeeld. Belangengroepen oefenen hun legitieme druk uit en uiteindelijk vindt op basis van alle afwegingen een politiek besluit plaats. Je zal het RHB niet horen zeggen dat er alleen maar gebouwd moet worden en iedereen verder zijn mond moet houden. Maar wat het RHB uitdrukkelijk wél wil is duidelijkheid. We lopen nu al jaren achter de feiten aan. Het is net als roepen dat de files moeten worden opgelost, maar het gebeurt gewoon niet. Zo ongeveer zit dat ook met dat woningtekort. De provinciale en stedelijke politici moeten onderhand duidelijk aangeven wat ze wel en niet aanvaardbaar vinden.

 

Ambities zijn allemaal prachtig, maar wat schiet je ermee op als je weet dat ze onhaalbaar zijn. Er moeten duidelijk keuzes gemaakt worden. Wat zijn de gevolgen van bijvoorbeeld een woningtekort van vijf procent. Kunnen we daarmee leven? Of niet, en wat zijn dan de consequenties? Moet er veel meer in de hoogte gebouwd worden? Misschien niet zo mooi, maar wat zijn de gevolgen als je het niet doet? Ofwel, welke koers gaan we volgen en wat zijn daarvan de gevolgen op het gebied van landschap, kwaliteit van de woningen en het woningtekort. Maak dus heldere keuzes, laat de consequenties zien en blijf niet steeds roepen dat we ons best doen om het woningtekort in te lopen, want dat horen we nu al decennia. Dat is de boodschap van het RHB aan de provincie.

Reacties:

Plaats hier uw reactie: